Tijdsdruk

Tijdsdruk
 
Het is een gestresste maandagochtend. De kinderen zijn aan de late kant voor school. Mijn dochter begint te roepen dat ze te laat op school komt en beveelt mij dat ik haar moet helpen. Ik ben geïrriteerd op haar. Ze kan toch eerder aan de slag gaan? Dit is haar verantwoordelijkheid, niet de mijne!
 
Als ze vertrokken zijn, denk ik nog eens terug aan de ochtend. Ik stel mezelf een aantal vragen. Want het is mijn taak om het gedrag van mijn kind te begrijpen. Wat zeggen kinderen met hun lichaam, hun herrie en de woorden die ze gebruiken? En, een best confronterende vraag. Hoe heb ik zelf bijgedragen aan het gedrag?
 
Mijn antwoord heb ik al snel. Mijn dochter heeft mijn gedrag gespiegeld. Ik ben namelijk in de ochtend ook vaak gestresst en gejaagd. Bang om te laat te komen, ga ik dan mijn stem verheffen en vertellen wat er nog moet gebeuren. Mijn dochter heeft dus geleerd van mijn manier om om te gaan met tijdsdruk. Het is heel begrijpelijk dat zij dit doet.
 
Ik weet wat mij nu te doen staat:
Ik moet mijn eigen gedrag veranderen en niet zozeer gaan zeggen hoe zij het anders kan gaan doen. Want kinderen doen eerder wat wij doen en voorleven, dan wat wij zeggen!
 
Werk aan de winkel dus voor mij...

Ga terug