Schakelen

Voor het eerst, sinds de Corona thuis-periode, breng ik mijn zoon met de auto naar school. Ik schakel van de 3 naar de 4. Mijn zoon vraagt mij “Wanneer schakel je door naar de 4?” Ik probeer het hem uit te leggen, maar terwijl ik dat doe realiseer ik mij dat het schakelen intuïtief verloopt. Ik hoef er niet bij na te denken.
Automatisch denk ik aan alle kinderen met echte schakelproblemen, waarbij niet alles intuïtief verloopt. In mijn praktijk zie ik een jongen van 11 jaar en zijn ouders. Deze jongen heeft moeite om te schakelen. Zelf ziet hij dit maar moeilijk in. Hij wordt vooral boos als hij ‘ineens’ moet stoppen met gamen of ‘plotseling’ aan tafel moet. Zijn ouders worden op hun beurt geïrriteerd als ze hem gevraagd hebben aan tafel te komen en hij niet meteen reageert.
In de gesprekken die volgen geef ik de ouders inzicht in hoe het bij sommige kinderen en volwassen in het brein werkt. Want er zijn best wat mensen die meer tijd nodig hebben om de ene situatie te stoppen en in de volgende situatie te stappen (lees: Stoppen met gamen en aan tafel gaan).
Deze ouders zijn hun tempo gaan aanpassen op het tempo van hun zoon. Van tevoren kondigen ze goed aan dat er een nieuwe situatie aan komt. En ze negeren het negatieve gedrag wat mogelijk volgt als hun zoon er even moeite mee heeft als hij ergens mee moet stoppen. De ouders zijn hun kind nog meer gaan accepteren en hierdoor voelt hun zoon erkenning en begrip. De schakelproblemen zijn niet voorbij, maar de sfeer in huis is een stuk gezelliger.
Door de vraag van mijn eigen kind ben ik ineens bewust weer meer gaan ‘schakelen’. Niks mis mee en misschien ook wel goed om niet alles op de automatische piloot te doen..

Ga terug