Digitale opvoedtaak

Voor de derde keer roep ik naar boven dat mijn kinderen moeten stoppen met hun beeldschermtijd. Elke keer verzinnen ze iets origineels waarmee ze denken meer tijd te krijgen dan wat afgesproken was. “Het opstarten duurde langer” of “Ik moest even tussendoor naar de WC”. Het lijkt wel alsof ze tijdens deze zomervakantie meer smoesjes hebben dan normaal.

Steeds meer ouders spreek ik die moeite hebben met het gamen of Instagrammen van hun kinderen. Dilemma’s over de hoeveelheid tijd achter het schermpje of hoe ze hun kinderen er vervolgens af krijgen. Sommige ouders voelen zich ook schuldig vanwege hun voorbeeld richting de kinderen, omdat ze zelf ook veel met hun telefoon bezig zijn.

Ik luister naar het geworstel van de ouders en probeer ze ook te laten inzien hoe moeilijk het is om bijvoorbeeld te stoppen met gamen als je net middenin een spannend spelletje zit. Beeld eens in dat je zelf net middenin een film bent en je ineens moet stoppen… Dat is niet leuk.

Sommige kinderen hebben vaste afspraken rondom hoeveelheid beeldscherm gebruik hard nodig, omdat ze zichzelf er anders in verliezen. Daarnaast leer ik ouders dat het belangrijk is dat ze interesse tonen in het spel van hun kind. Hierdoor voelt je kind jouw betrokkenheid en gaat het afsluiten van deze wereld wat gemakkelijker. Je kunt het spel en wat ze hebben bereikt dan ook nabespreken met ze.

Ik help de ouders hun normen te formuleren t.a.v. scherm gebruik, want iedereen heeft daar andere ideeën over. Het lastige is, dat we zelf als volwassenen niet opgevoed zijn met internetgebruik/schermgebruik waardoor we geen referentie hebben om voort te zetten of tegen af te zetten.

Is daardoor de digitale opvoedtaak anno 2020 zwaarder geworden?
 

Ga terug